پیشینه

متولد: 10 نوامبر 1928

ملیت: ایتالیا، رم

حرفه: آهنگساز

انیو موریکونه (متولد 10 نوامبر 1928 ؛ برخی اوقات Dan Savio یا Leo Nicholas نیز نامیده می شود.) آهنگسازی ایتالیایی است که بیشتر به علت ساختن موسیقی فیلم معروف می‌باشد. وی برای بیش از 400 فیلم و تولید تلویزیونی آهنگ ساخته و تنظیم نموده ؛ بیشتر از هر آهنگساز زنده دنیا و آنهایی که در قید حیات نیستند.

اگرچه از میان کارهای وی تنها 30 اثر متلعق به سینمای وسترن است ، علت عمده معروفیت وی همین فیلمها می باشند. همانطور که ذکر شد وی چهره ای شناخته شده برای ساختن موسیقی فیلم می باشد؛ فیلم هایی مانند : The Mission (Roland Joffé, 1986), The Untouchables (Brian DePalma, 1987), Cinema Paradiso (Giuseppe Tornatore, 1988), Lolita (Adrian Lyne, 1997) و Malèna (Giuseppe Tornatore, 2000).

موسیقی معروف دو فیلم spaghetti westerns The Good, the Bad and the Ugly 1966 و Once Upon a Time in the West 1968. (سرجیو لئون) ، نیز اثر وی می باشند.

وی در سال 2007 جایزه اسکار افتخاری (جایزه یک عمر فعالیت) را دریافت کرد و دومین آهنگسازی است که چنین جایزه‌ای را دریافت می‌کند (اولین نفر Alex North بود) ، اگرچه که هیچگاه موفق به بردن اسکار نشده است.

موریکونه هیچ تفاوتی از لحاظ کیفیت میان آنچه که برای فیلم می‌سازد (و آن را موسیقی کاربردی مینامد) و 100 موسیقی مختص کنسرتی که ساخته است (و آن را موسیقی مطلق نام نهاده است) ، قائل نیست.

وی نامزد دریافت جایزه "بزرگترین آهنگساز زنده دنیا" شده است.

بیوگرافي

موریکونه در رم متولد شد و در Conservatorio ، Accademia Nazionale di Santa Cecilia نواختن ترومپت ، موسیقی همسرایی و رهبری گروه همسرایان را فراگرفته ،و زیر نظر Goffredo Petrassi آهنگسازی را آموزش دید .

وی که به اجبار پدرش ساز تروپت را انتخاب کرده بود ، در ابتدا برای یادگیری مطالبی در مورده این آلت موسیقی به Santa Cecilia رفت؛ در حالی که 9 سال بیشتر نداشت.

انیو در سن 12 یا 14 سالگی وارد هنرستان موسیقی شد. سالهای که مصادف بود با بمباران شهر آزاد در جنگ جهانی دوم: وی عنوان می کند که اغلب گرسنگی آن روزها را به یاد می‌آورد. سالهای زیاد مطالعه در مورد موسیقی باعث ارتقا سطح تکنیک موسیقی وی شد. (تجربه‌های دوران جنگ در موسیقی فیلمهایی که در آن زمان ساخت، آشکار است.)

در آغاز، وی قصد داشت که به موسیقی کلاسیک مدرن بپردازد؛ اما زمانی که برای تنظیم ترانه های محبوب ایتالیايی از وی دعوت به عمل آمد، تصمیم خویش را تغییر داد. این حوزه فعالیت در آن زمان کاملا برای وی ناشناخته بود. یکی از موفقیت های وی در این زمینه یک ترانه ساخته خودش بود به نام Se telefonando که توسط مینا (Mina) اجرا شد.

در سال 1956 با ماریا تراویا (Maria Travia) ازدواج نمود و ماریا 3 پسر و یک دختر به دنیا آورد.( فرزندان وی به ترتیب تولدشان: مارکو ، آلسنادرا ، آندرا و جیووانی) . ماریا ترانه های بسیاری را به منظور ستایش کارهای همسرش نوشته است (که شامل متنهای لاتین برای فیلم The Mission نیز می شود.)

در سال 1061 آنیو نوشتن موسیقی برای فیلم را آغاز نمود، اما کار در حیطه تنظیم و آهنگسازی کلاسیک را ادامه داد. وی با اینکه که تحت تاثیر جان کیج بود –مخصوصا استفاده از سکوت- اما بیشتر در فضای پیشگامان موسیقی ایتالیایی مانند Luigi Nono و Luciano Berio کار می کرد.

در سال 1964 وی همکاری خویش با Sergio Leone و Bernardo Bertolucci را آغاز کرد. برای لئونه موسیقی فیلم A Fistful of Dollars , 1964 ( یک مشت دلار) را نوشت و این همکاری در دیگر فیلمهای Spaghetti Western ادامه داشت. در سال 1968 فعالیت خود در زمینه های خارج از فیلم کاهش داده و 20 آهنگ فیلم ساخت. از همکاری وی با لئون به عنوان یکی از بهترین همکاری ها بین یک کارگردان و آهنگساز یاد می‌شود.

وی آهنگسازی همه آثار لئون از یک مشت دلار تا روزی روزگاری در غرب را بر عهده داشته است. موسیقی فیلم خوب ، بد ، زشت یکی از معروفترین آثار موریکونه می‌باشد. در این میان، موسیقی the Silent period از William Tell Overture و The Magnificent Seven اثری از Elmer Bernstein ، از شاخص ترین قطعات موسیقی مربوط به فیلمهای وسترن می‌باشند. علارغم همکاری معروف وی با لئونه ، موریکونه با کارگردانهایی مانند Giuliano Montaldo و Gillo Pontecorvo. راحت‌تر بود . موریکونه گاها با دوست دوران کودکی خود Alessandro Alessandroni ، که در اغلب آهنگ های فیلم های سرجیو لئونه نواختن فلوت را برعهده داشته است ، همکاری می کرد. علاوه بر آن ، موریکونه با 'Cantori Moderni' ، گروهی از خوانندگان مدرن ، مخصوصا Edda Dell'Orso ، خواننده سوپرانو گروه همکاری داشته است. موریکونه قطعه های زیادی برای وی ساخت تا استعداد و صدای استثنایی وی را شکوفا و معرفی کند.

وی در سال 1970 و برای اولین بار Nastro d'Argento را برای موسیقی Giuseppe Patroni Griffi, دریافت کرد و تنها یک سال بعد برای فیلم Sacco and Vanzetti بار دیگر این جایزه را دریافت کرد. در این فیلم وی همکاری به یاد ماندنی با خواننده افسانه ای موسیقی Folk آمریکا Joan Baez داشت.

وی در سال 1979 برای موسیقی فیلم Days of Heaven (Terrence Malick) 1978 برای اولین بار کاندید دریافت جایزه اسکار شد و این اتفاق در سالهای 1986 برای فیلم The Mission ، سال 1987 برای فیلم The Untouchables (Brian De Palma, 1987) 1991 برای Bugsy (Barry Levinson) و 2001 برای Malèna (Giuseppe Tornatore) 2000 تکرار شد.

می توان گفت ، موسیقی فیلم The Mission که متعلق به کمپانی Virgin بود ، در آن زمان پرفروشترین موسیقی فیم دنیا شد. یکی از درخشان ترین قسمتهای این موسیقی مربوط به موسیقی آخر فیلم است؛ ترکیبی از آواز و ساز همراه با ترانه 'On Earth as it is in Heaven' ؛ ترانه ای که نام آن از نیایشهای مذهبی گرفته شده است. در سال بعد موریکونه The Untouchables را 'The Strength of the Righteous' (نیروی پرهیزگاری) نامید. بنابرین بسياری به تفسیر معنویت و بسیاری دگر به تعبیر انساگرایی وی پرداختند؛ در حالی که موریکونه مشغول بازی شطرنج بود.

مانند جری گلد اسمیت ، موریکونه در اهنگسازی برای تلویزیون هم فعالیت داشته است؛ از یک قطعه کوچک برای تیتراژ ابتدای فیلم تا اهنگسازی برای سریال های طولانی مدت و مجموعه ای از فیلمهای مستند و واریته های تلویزیونی.

اما وی مانند گولد اسمیت از ساختن موسیقی برای فیلمهای حماسی تلویزوینی ابایی نداشت، مدت یکی از همین اهنگ ها 6 ساعت بود. در سال 1971 موسیقی فیلم Moses را ساخت که نقش اصلی آن را برت لنکستر بازی میکرد در همین دهه آهنگسازی مارکوپلو با بازی Ken Marshall را بر عهده گرفت. در دهه 1980 آهنگسازی برای سریال ایتالیای La Piovra را آغاز کرد؛ یکی از بهترین قطعه های موسیقی ساخته موریکونه متعلق به این سریال 'Droga e Sangue' (مواد مخدر و خون) می باشد.

در دهه 90 نظارت بر آهنگسازی پروژه تلویزیونی ، La bibbia (انجیل) را بر عهده داشت؛بزرگترین پروژه ای از این نوع که تا به حال کسی چنین مسئولیتی از آن را بر عهده داشته است.

در اواخر دهه 90 با فرزندش آندرا در نمایشهای جنایی Ultimo همکاری کرد.

آندرا موریکونه ، خود نیز آهنگساز زبر دستی است، اما با پدرش در چندین پروژه همکاری کرده است که مهمترین آنها Nuovo Cinema Paradiso بوده است.

در سال 2003 ، وی بار دیگر برای یک اثر حماسی تلویزیونی ،Japanese Taiga drama ، آهنگسازی کرد. اما این بار پروژه متعلق به کشور ژاپن و در موردMiyamoto Musashi ، جنگجوی افسانه‌ای ژاپن بود. حال دیگر اکثر موسیقی کاربردی وی متعلق به فیلمهای ایتالیایی می باشد.

در بسیاری از موارد موسیقی فیلم موریکونه توسط دیگر هنرمندان هم مورد استفاده قرار گرفته است. Hugo Montenegro ، با نسخه ای از تم موسیقی خوب ، بد ، زشت ساخت که با موفقیت زیادی در آمریکا و انگلیس روبرو شد و در سال 1968 آلبومی از موسیقی موریکونه به بازار داد.

John Zorn ، در نیمه دهه 80 ، آلبومی از آهنگهای موریکونه به نام The Big Gundown منتشر کرد. بسیاری از ترانه سراها و شاعران کمک کردند تا برخی از ملودیهای وی به کتاب آواز مبوسطی تبدیل شود.

اخیرا موریکونه با هنرمندان موسیقی جهانی مانند Dulce Pontes خواننده پرتغالی (در سال 2003 و در Focus؛ آلبومی که Paulo Coelho بسیار از آن تمجید کرد.) و Yo-Yo Ma ،استاد موسیقی که خود ویلون سل می نوازد ( 2004) همکاری کرده است.

هر دو این هنرمندان آلبومهایی از موسیقی کلاسیک موریکونه با ارکستر the Roma Sinfonietta و رهبری خود موریکونه اجرا و به بازار داده اند.

متالیکا از Ecstasy of Gold موریکونه برای شروع کنسرتهای خود استفاده می کنند. (Opie و Anthony نیز از این ترانه برای شروع برنامه رادیویی ماهواره ای XM و CBS Show استفاده می کنند.). ارکستر سمفونی لوس آنجلس نیز این ترانه را برای آلبوم راک سمفونیک متالیکا ، S&M، اجرا کرد. تمی از موسیقی دو فیلم خوب ، بد ، زشت و یک مشت دلار به عنوان آهنگهای آغاز کننده کنسرتهای Ramones و The Mars Volta استفاده می شوند.

تاثیر گذاری این آهنگساز از مایکل نیمان تا Muse گسترده می باشد. گروه موسیقی به احترام موریکونه دراسترالیا شکل گرفته و توری برگزار می کنند با عنوان The Ennio Morricone Experience (تجربه آنیو موریکونه). در سال 2006 موریکونه در آلبوم Morrissey به نام Ringleader of the Tormentors ، قطعه ای به نام Dear God, Please Help Me را ساخته و آن را در استودیو Forum Music Village رم ضبط نمود. این استودیو مکانی است که موريکونه از آن برای ضبط و میکس (Mix،ترکیب) موسیقی استفاده می‌کند و نام قبلی این استودیو Orthophonic Recording بوده و زیر یک کلیسا واقع شده است.

از سال 2000 موریکونه همراه با ارکستر Roma Sinfonietta در تور می‌باشد و به لندن ، پاریس ، توکیو ، ورنا صفر کرده است. اسپانسر قسمت آخر این کنسرت جورجیا آرمنیا (طراح معروف) می باشد.

در اول و دوم دسامبر 2006 ، در تئاتر Hammersmith Apollo در لندن ، موسیقی فیلمهای کلاسیک خود را اجرا کرد. وی در سوم فوریه 2007 در Radio City Music Hall نیویورک ، کنسرت آمریکای شمالی خود را اجرا کرد. روز قبل از آن، موریکونه در محل سازمان ملل کنسرتی را برگزار کرد و برای خوش آمد گویی دبیر کل سازمان ملل بن کیمون ، برخی از موسیقی فیلمهای خود و نیز آواز Voci dal silenzio را اجرا کرد. مجله لوس انجلس تایمز مروری بر آکوستیک (صوت شناختی) داشته و در مورده موریکونه چنین ابراز عقیده کرد:"تکنیک وی کافی است، اما به عنوان یک رهبر ارکستر گیرایی و جذبه‌ای ندارد.". و استاد در جواب گفت :"رهبری ارکستر هیچگاه برای من مهم نبوده است. اگر شنوندگان تنها به خاطر حرکات دست و سر من بیانند ،همان بهتر که بیرون بمانند".

در 25 فوریه 2007 ،جایزه اسکار افتخاری به علت "همکاری و کمک چشمگیر و چند بعدی وی به هنر اهنگسازی فیلم" از کلینت ایستوود (Clint Eastwood) دریافت کرد. با اینکه وی تا کنون 5 بار نامزد جایزه اسکار شده است، اما تا پیش از این نتوانسته بود آن را تصاحب کند. علاوه بر این اسکار افتخاری ، آلبومی به احترام و در ستایش موریکونه انشار یافت به نام We All Love Ennio Morricone (ما همه آنیو موریکونه را دوست داریم.). در این آلبوم قطعهای از سلین دیون به نام "I Knew I Loved You" وجود دارد (این قطعه بر اساس تم Deborah از موسیقی فیلم روزی روزگاری در امریکا می باشد) و دیون در شب اسکار این ترانه را اجرا کرد. شعر این ترانه توسط زوج دارنده جایزه اسکار ، مرلین و آلن برگمان نوشته شده بود. سخنرانی موریکونه در هنگام دریافت جایزه به زبان مادری وی ، ایتالیایی بود و توسط ایستوود که در کنار وی ایستاده بود ترجمه می شد. ایستوود و موریکونه برای اولین بار در طی 40 سال گذشته ، دو روز پیش از مراسم با یکدیگر ملاقات کرده بودند. در هنگام ملاقات، ایستوود به روزنامه نگاران گفت :" در ذهن بسیاری از ما "موریکونه و ایستوود" درکنار هم هستند ، اما در هنگام ساخت یک فیلم ما به ندرت یکدیگر را ملاقات کرده و با هم صحبت کرده ایم."

موسیقی کنسرت

موسیقی که موریکونه برای کنسرت ساخته است شامل نمونه‌های زیر می شود:

Musica (رای پیانو و اجرای ارکستر) 1954 ،Sonata (برای پیانو ، دهل و سازهاي فلزي) 1954، Variations on a theme که توسط Frescobaldi اجرا شد (برای پیانو) 1955 ،Cantata (برای ارکستر و گروه کری که متنی از Cesare Pavese را می خواندند.) 1955، Sestett (برای فلوت ، قره نی ،قره نی بم (باسون)، ویلون ، ویلون بزرگ (ویلا) و ویلیون سل) 1955، Twelve Variations( برای قره نی دامور، پیانو و ویلون سل)1956، Invenzione, canone e ricercare (برای پیانو) 1956، Concerto (برای ارکستر) 1957، Distanze (برای ویلون ، ویلون سل و پیانو) 1958، Requiem per un destino (برای گروه کر ترکیبی و ارکستر) 1966، Suoni per Dino ( قطعه‌ای برای ویولا virtuoso Dino Asciolla با استفاده از دو نوار مغناطیسی ) 1969 ، Proibito (برای 8 ترومپت) 1972، Gestazione ( برای صدای زنانه ، موسیقی ابزاری و همچنین صداهای الکتریکی از پیش ضبط شده و یک ارکستر سازهای زهی آزاد) 1980 ، Totem secondo (برای 5 قره نی بم (باسون، Basson ) و 2 contrabassoon ) 1981 ، Second Concerto (برای فلوت ، ویولون سل و ارکستر) 85-1984 ، Four Studies (برای پیانو) ، 89-1984 ، Frammenti di Eros (تک خوانی برای سوپرانو (Soprano، صدای زیر)، پیانو ئ ارکستر بر روی شعری از Sergio Miceli) 1985، Cantata per L'Europa(برای سوپرانو ، رسیتال های دو صدایی و ترکیبی از ارکستر و اپرا) 1988 ، Mordenti ( برای harpsichord (نوعی چنگ)) 1988، Study (برای کنتر باس ) 1989 ، Reflessi (برای ویولون سل) 1989-1990 ، Frammenti di giochi (برای ویولون و چنگ ) 1990 ، Third Concerto (برای گیتار ،marimba (نوعی سنتور چوبی آفریقای جنوبی و مرکزی) و ارکستر سازهای زهی 91-1990 ، UT (برای ترومپت ،دهل ، کوس و ارکستر سازهای زرهی) 1991 ، Una via crucis ('Stations of The Cross'" با ترکیبی از صدا ها و ابزارهای متنوع و با همکاری Dall'Ongaro و Egisto Macchi 93-1991 ، Vidi aquam (برای پیانو و ارکستر کوچک) 1993، Elegia per Egisto (قطعه ای برای ویلون که آن را به Egisto Macchi تقدیم کرد.) 1993 ، Il silenzio, il gioco, la memoria (برای گروه کر کودکان که ترانه ای از Sergio Miceli را می خواندند.) 1994، Partenope (اپرایی با لیبرتو Libertto) ، کلماتی که در یک اپرا گفته یا خوانده می شوند.) که توسط Guido Barbieri و Sandro Cappelletto اجرا شد.) 1996 ، Passaggio secondo ( برای فلوت ، قره نی ، قره نی بم ، قره نی کلارینت ، French horn (نوعی شیپور) ، 20 ساز زهی و رسیتال آوازی شعری از Allen Ginsberg ) 1996 ،Scherzo ( برای پیانو و ویلون) 1996 ، Ombra di lontana presenza (برای ارکستر سازهای زهی ، ویولا و نوار مغناطیسی) 1997، Nocturne and Passacaglia (برای فلوت ، قره نی ، قره نی کلارینت ، پیانو و سازهای زهی) 1998 ، Amen ( برای گروه کری با 6خواننده و ترکیبی از صداها) 1998 ، Pietre (برای گروه کر دو تایی،پریکاشن و ویلون سل ) 1999 ، For the Children Killed by the Mafia (کودکانی که توسط مافیا به قتل رسیدند.) (برای سوپرانو ، باریتون (صدای بین بم و زیر) ، آوازی دو صدایی، همراه با 6 ساز با ترانه ای از Luciano Violante) 1999 ، Abenddämmerung ( برای ویولون ، ویلون سل ، پیانو و سوپرانو یامتسو سوپرانو mezzo soprano) ، میان صد ، صدای نیمه بلندا) که ترانه ای از Heinrich Heine را اجرا می کرد.) 2000 ، If This Be a Man (برای سوپرانو ، ویولون ، سازهای زهی و رسیتالی آوازی متنی از Primo Levi 2001 ، Voci dal silenzio (برای ریستال آوازی ، صدای صبط شده ، کر و ارکستر) 2002، Finale (برای دو ارگ) 2002، Riverberi (برای ویلون سل ، فلوت و پیانو) 2004.

موریکونه شدیدا تحت تاثیر استادش Goffredo Petrassi قرار دارد و همه قطعات کنسرتی را به وی تقدیم کرده است. تعداد کمی از این کنسرت ها بر روی CD موجود می‌باشد. این استاد سالخورده در مورد انزوای خویش با مطبوعات ایتالیایی صحبت کرده است. کسانی که خود را طرفدار جدی موسیقی می دانند، طی این سالها نتوانسته اند برای کسی را که با آهنگسازی برای فیلمهای غربی امرار معاش می کند ، اعتباری قائل شوند. علاقه و پذیرش، هرچند با آهستگیست ، اما در راه هستند. اثرات بی بدیل وی، مخصوصا Voci dal silenzio (پاسخ وی حملات 11 سپتامبر) که توسط Riccardo Muti شهیر رهبری شد، به کاهش این فخر فروش کمک کرده اند. انیو موریکونه همچنان به نوشتن آهنگ ادامه می ده؛ نوشتن نه با یک پیانو بلکه با دست و با کمترین خطا.

Prizes and awards

* 1967 - Diapason d'Or

* 1969 - Premio Spoleto Cinema

* 1970 - Nastro d'argento for Metti, una sera a cena

* 1971 - Nastro d'argento for Sacco e Vanzetti"

* 1972 - Cork Film International for La califfa

* 1979 - Oscar Nomination for Days of Heaven

* 1979 - Premio Vittorio de Sica

* 1981 - Premio della critica discografica for Il prato

* 1984 - Premio Zurlini

* 1985 - Nastro d'argento and BAFTA for Once Upon A Time In America

* 1986 - Oscar Nomination, BAFTA and Golden Globe Award for The Mission

* 1986 - Premio Vittorio de Sica

* 1988 - Nastro d'argento, BAFTA, Grammy Award and Oscar Nomination for The Untouchables

* 1988 - David di Donatello for Gli occhiali d'oro

* 1989 - David di Donatello for Nuovo Cinema Paradiso

* 1989 - Ninth Annual Ace Winner for Il giorno prima

* 1989 - Pardo d'Oro alla carriera (Locarno Film Festival)

* 1990 - BAFTA, Prix Fondation Sacem del XLIII Cannes Film Festival and David di Donatello for Nuovo Cinema Paradiso

* 1991 - David di Donatello for Stanno tutti bene

* 1992 - Oscar Nomination for Bugsy

* 1992 - Pentagramma d'oro

* 1992 - Premio Michelangelo

* 1992 - Grolla d'oro alla carriera (Saint Vincent)

* 1993 - David di Donatello and Efebo d'Argento for Jonas che visse nella balena

* 1993 - Globo d'oro Stampa estera in Italia

* 1993 - Gran Premio SACEM audiovisivi

* 1994 - ASCAP Golden Soundtrack award (Los Angeles)

* 1995 - Premio Rota

* 1995 - Leone d'Oro alla carriera (Venice Film Festival)

* 1996 - Premio Cappelli

* 1996 - Premio Accademia di Santa Cecilia

* 1997 - Premio Flaiano

* 1998 - Columbus Prize

* 1999 - Erich Wolfgang Korngold Internationaler Preis für Film

* 1999 - European Film Academy lifetime achievement award

* 2000 - Golden Globe Award for The Legend of 1900 (1998)

* 2000 - David di Donatello for Canone inverso

* 2000 - Oscar Nomination for Malèna

* 2003 - Golden Eagle Award for 72 Meters

* 2006 - Grand Officer award from President of the Italian Republic Carlo Azeglio Ciampi

* 2007 - Honorary Academy Award for career achievement

موریکونه و اولین تجربه رهبری در ۷۸ سالگی

انیو موریکونه که در زمینه ساخت و اجرای موسیقی سابقه فعالیتی ۶۰ ساله دارد، به هالیوود میرود تا پس از مدتها جایزه اسکاری که همه اهل فن سالهاست آنرا حق این موسیقیدان کهنه کار میدانند، دریافت کند. وی در این سفر برای اولین بار دست به رهبری ارکستر زده است.

شب قبل از اولین کنسرت رسمی وی در رادیو سیتی Radio City، این ایتالیایی ۷۸ ساله در مراسمی خصوصی در تالار اصلی سازمان ملل و در حضور میهمانان شاخص، به رهبری ارکستر سمفونیتا (ارکستر سمفونیک کوچک) رم Rome Sinfonietta Orchestra پرداخت. او این برنامه را ادای احترام به سازمان ملل خواند و اجرای خود را به تمام کارکنان سازمان ملل و کوششهای آنان در راه صلح، تقدیم نمود.

موریکونه که موسیقی نمادین او برای فیلم "خوب، بد، زشت" در میان کارنامه ای با بیش از ۴۰۰ اثر سینمایی قرار دارد، پس از پنج مرتبه غفلت آکادمی هنر و علوم سینمایی، در آخر ماه جاری به دریافت اسکار افتخاری نائل خواهد شد.

بان کی مون Ban Ki-moon دبیرکل جدید سازمان ملل که تنها دو ساعت از سفر ۹ روزه اش به ۱۱ کشور بازگشته بود، خطاب به وی چنین گفت: " استاد موریکونه، تمام ما کسانی که برای رسیدن به این هدف میکوشیم، عمیقا از این حرکت متحدانه شما سپاسگذاریم. موسیقی شما، تصویر تمام نمای سازمان ملل است. پر از ماجرا و داستانهای متعدد. این موسیقی میتواند داستانهایی درباره مردمی با رویاهای عمیق حکایت کند و همچنین میتواند خوب، بد و زشت را نمایان سازد."

اولین قطعه برنامه به نام "آوایی از سکوت" Voices From Silence، درباره بد و زشت است، موریکونه این قطعه را پس از حمله تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نوشت و آن را به قربانیان جنگ و خشونت تقدیم نمود.

این قطعه با غرش ویولو سلها آغاز میشود که پاساژهای نوسان دار و شوم سازهای بادی به آن پاسخ میدهند، سپس موجی از سازهای زهی با صدای زیر وارد شده، تنش با وزش باد جنگ به اوج میرسد.

پس از یک کاهش شوم صدا _ diminuendo- یک ترومبون به نمایندگی از زشتی نبرد به صدا در می آید و متنی از ریچارد رایو Richard Rive خوانده میشود:

"جایی که رنگین کمان به پایان میرسد، برادرم، جایی است که جهان میتواند هر ترانه ای را بخواند. وما با هم آواز خواهیم خواند، برادر، تو و من، هرچند تو سفیدی و من نه. هرچند که این ترانه، آوازی غمگین خواهد بود، زیرا ما آهنگ آن را نمیدانیم و آموختن این آهنگ بسیار دشوار است. اما ما میتوانیم آن را بیاموزیم، برادر، تو و من. در دنیا چیزی به نام آهنگ سیاه وجود ندارد، چیزی به نام آهنگ سفید هم نیست. اینجا تنها موسیقیست، برادر، و چیزی که ما خواهیم خواند موسیقی خواهد بود، جایی که رنگین کمان به پایان میرسد."

این کلمات همراه با همنوازیهای کشیده و ناموزون بیان میشوند و اصوات ضبط شده مناجات، از خاور میانه و نقاط دیگر، بر این اصوات سازی تاکید میکنند و در این میان گروه کر با نتهای بدون کلام و آهسته خود بر تاثیر این قطعه می افزایند. این کابوس دیوانه کننده مانند طوفانی گسترده میشود و به اصوات گوشخراش و مسلسل مانند طبلها تبدیل میشود. سپس لحظه تطهیر فرا میرسد. طوفان ناگهان فروکش میکند، بحران به پایان رسیده و رنگین کمان به صورت ملودی آبشار Falls-از فیلم "ماموریت مذهبی" The Mission- پدیدار میشود .

پس از تنفس، به بخش "خوب" میرسیم، موریکونه ارکستر را برای اجرای تعدادی از موسیقیهای فیلم بدون کلام خود رهبری میکند که با موسیقی او برای فیلم "تلفات جنگ" Casualties of War به کارگردانی برایان دی پالما Brian De Palma، آغاز میشود. برنامه آنقدر که در توصیف آن به نظر میرسد خشک و رسمی نیست و با موسیقی شاد فیلمهایی چون "دسته سیسیلیها" The Sicilian Clan و کمدی ایتالیایی H۲S دنبال میشود.

در انتهای برنامه، پس از تشویق ایستاده و ۴ دقیقه ای حضار، موریکونه و ارکسترش به اجرای موسیقی فیلمهای وسترنی پرداختند که به اصطلاح وسترن اسپاگتی spaghetti western نامیده میشوند و موجب شهرت بین المللی ستاره خود کلینت ایستوود Clint Eastwood شدند: روزی روزگاری در غرب Once Upon a Time in the West، تب طلا Ecstasy of Gold و البته تم کویوت از فیلم به یادماندنی خوب، بد، زشت The Good, the Bad and the Ugly.